To kill a Mockingbird, een klassieker van formaat

Ann Goossens
11 jun 2018
2 minuten om te lezen

Ik probeer naast boeken van mijn vaste schrijvers - Mo Hayder, Dan Brown, John Boyne, enz.- ook altijd enkele klassiekers te lezen. Deze maand: To kill a Mockingbird van Harper Lee. Niet alleen is dit een absolute klassieker, het boek won in 1961 de Pulitzerprijs voor literatuur. De verwachtingen lagen dus hoog.

In alle eerlijkheid, duurde het even voor ik echt vertrokken geraakte. Ik denk dat het feit dat ik het boek in het Engels las, het verhaal geschreven is in 1960 en het begint bij het einde er voor een groot deel mee te maken had. Ik begon pas echt gepassioneerd te lezen vanaf ik de personages genoeg “kende” en ik wist waarover het verhaal ging.

Racisme is dagelijkse kost

In het (fictieve) stadje Maycomb, Alabama woont de advocaat en weduwnaar Atticus Finch met zijn twee kinderen Jem en Jean Louise (Scout). Niets speciaals hoor ik je denken. Maar als je weet dat Atticus als blanke welgestelde man de zwarte Tom Robinson moet verdedigen in het stadje Maycomb waar racisme nog dagelijkse kost is. Veranderd dat de zaak wel. Tom wordt beschuldigd van het mishandelen en aanranden van een Mayelle, de oudste dochter van de plaatselijke dronkenlap, Bob Ewell. Tijdens het proces, waar de blanke boeren (natuurlijk) beneden zitten en de zwarte boven staan, blijkt dat Tom onschuldig is. Mayelle heeft de aanranding verzonnen en de mishandeling komt van haar vader. Toch beslist de jury dat Tom schuldig is en krijgt hij de doodstraf.

Naast dit centraal verhaal dat veel teweegbrengt in het kleine stadje. Zijn er nog veel andere nevenverhalen zoals ‘The Radley Place’, Dill die elke zomer komt logeren en samen met Jem en Scout de meest gekke verhalen verzint.

Op een subtiele manier slaagt Harper Lee erin om je te laten nadenken over racisme. Niet eens zo lang geleden had de Afro-Amerikaanse bevolking het zwaar te verduren en konden ze zelfs al waren ze onschuldig de doodstraf krijgen. Onbegrijpelijk zeg je? Ik dacht het niet.

Boek vs. film

Ik had voor ik aan dit boek begon geen opzoekwerk gedaan over de schrijfster of het verhaal. Ook de achterflap van het boek gaf niets prijs. Op die manier werd ik niet door anderen beïnvloed in mijn oordeel. Alleen, merkte ik hoe langer ik aan het lezen was, hoe meer het verhaal me toch min of meer beken voor kwam. Hoezo? Het verhaal dat Lee beschrijft, is ondertussen al meermaals in een film gegoten. Ik zal dus hoogstwaarschijnlijk al een film over hetzelfde onderwerp hebben bekeken. Dat vond ik wel jammer, zo vergeleek ik onrechtstreeks haar origineel verhaal uit 1961 met de films van nu.

Zoals bij elk goed boek, is hier natuurlijk een verfilming van (om eerlijk te zijn zelfs meerdere). Of films die geïnspireerd werden door het verhaal van Harper Lee. Bekijk hieronder eentje van de velen.